เว็บบอลออนไลน์ เก็บตก Levain Cup: อยากไปถึงระดับเอเชีย ให้เรียนรู้จากญี่ปุ่น

เว็บบอลออนไลน์

หากมุ่งหวังจะก้าวผ่านอาเซียนไปสู่ระดับเอเชีย ฟุตบอลอาชีพของแดนซามูไรคือสิ่งที่สมควรเรียนรู้

เว็บบอลออนไลน์ ลูวาน คัพ นัดชิงชนะเลิศ จบลงแล้ว พวกเราทีมงานนั่งทำงานอยู่ในห้องสื่อมวลชน สนามไซตามะ 2002 รายล้อมไปด้วยเพื่อนร่วมอาชีพที่พูดคนละภาษา มากันคนละประเทศ นอกจากเจ้าถิ่นที่พูดภาษาญี่ปุ่น เรายังได้ยินภาษาอังกฤษจากหลายโต๊ะ ยังมีภาษาที่เราไม่แน่ใจว่าภาษาอะไรจากเพื่อนผมทอง เพื่อนผิวสี ที่ต่างคนต่างง่วนทำงานของตัวเอง

แปลกดีเหมือนกันเมื่อนึกถึงว่า นี่เป็นรายการแข่งขันในประเทศ นับได้ว่าเป็นฟุตบอลถ้วยใบเล็กของญี่ปุ่นแท้ ๆ แล้วสื่อต่างประเทศ(รวมทั้งเรา) กลับเดินทางไกลมานั่งทำข่าวกันอยู่ที่นี่ได้

เมื่อ Perform Japan สาขาของบริษัทแม่เราในญี่ปุ่น ประสานมาว่ายินดีจะให้ Goal Thailand และ Goal Indonesia ได้ทำข่าวการแข่งขันฟุตบอล Levain Cup นัดชิงชนะเลิศแบบเจาะลึก เข้าถึงทุกพื้นที่ พวกเราตอบรับโดยไม่ลังเล แม้รู้ว่าปัจจุบัน ฟุตบอลในประเทศจากแดนอาทิตย์อุทัยไม่ใคร่นิยมนักในประเทศเรา แต่โอกาสที่จะได้เข้าถึงเบื้องหลังการจัดการต่าง ๆ ของฟุตบอลอาชีพญี่ปุ่นนั้น ไม่ใช่จะหาได้ง่าย ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับ โกล ประเทศไทย เมื่อเกมนัดนี้จัดขึ้นที่สังเวียนแข้งซึ่งทีมชาติไทยมีนัดกับทีมชาติญี่ปุ่นในฟุตบอลโลก 2018 รอบคัดเลือก ต้นปีหน้าด้วย

“It’s all about what we learn.(มันอยู่ที่เราจะได้เรียนรู้อะไรบ้าง)” อกุง ฮาร์สยา บรรณาธิการบริหาร โกล อินโดนีเซีย บอกกับผมก่อนเดินทางมาพบกัน ซึ่งหลังผ่านเวลาสองวันที่แสนรวดเร็ว ทั้งผู้เขียนและสองแขกรับเชิญอย่าง พีชชี่ – วรันธร สมกิจรุ่งโรจน์ ผู้ประกาศข่าวกีฬาจากไทยรัฐทีวี และ อัส – อภิสิทธิ์ โชติพิบูลย์ทรัพย์ ผู้สื่อข่าวจาก FCH Thailand ต่างเห็นด้วยกับเขาหมดใจ เราได้เรียนรู้อะไรมากมายจริง ๆ

ลูวานคัพ(ซึ่งก็คือเจลีก คัพ ที่จัดกันมา 24 ปีแล้ว ในชื่อ ยามาซากิ นาบิสโก้ คัพ ใช้มานานจนเป็นสถิติโลก ก่อนจะมาเปลี่ยนในปีนี้) อาจไม่ใช่รายการที่แต่ละทีมจะทุ่มเทสรรพกำลังอย่างสูงสุด หลายครั้งก็เน้นหนักไปที่ดาวรุ่งเสียด้วย แต่สิ่งที่ไม่ด้อยเลยคือรูปแบบการจัดการที่คิดมาดีและเป็นมืออาชีพอย่างสูงตามสไตล์ฟุตบอลอาชีพญี่ปุ่น ทุกอย่างแนบสนิทไปกับการพัฒนาเยาวชนสู่ฟุตบอล, การใช้ฟุตบอลพัฒนาคน พัฒนาสังคม พัฒนาท้องถิ่น พัฒนาเศรษฐกิจ ทั้งหมดก้าวเป็นจังหวะเดียวกัน มีเกมฟุตบอลในสนามอยู่ตรงกลาง แต่ทุกอย่างที่เหลือล้วนมีบทบาท มีความสำคัญไม่น้อยกว่ากันเลย – สมกับที่ได้รับการยกย่องมายาวนาน ว่านี่คือประเทศที่มีฟุตบอลอาชีพที่ดีที่สุดในเอเชีย สมกับเป็นประเทศที่มีแผนแม่บททางฟุตบอลชื่อว่า ‘แผน 100 ปี’ และมีเป้าหมายอยู่ที่แชมป์โลก

สมควรอย่างยิ่งสำหรับลีกและทีมชาติได้รับการยกย่องว่าดีที่สุดในอาเซียน และมีเอเชียเป็นเป้าหมายต่อไป ควรจะศึกษาไว้

เนื่องด้วยสภาวการณ์ของประเทศไทย(รวมถึงคนไทยทำงานไกลบ้านอย่างเรา)ที่กำลังเศร้าโศกโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสัปดาห์ก่อน ทำให้เราตัดสินใจปรับเปลี่ยนรูปแบบและเลื่อนการนำเสนอเนื้อหาหลายส่วนในทริปนี้ออกไปเพื่อความเหมาะสม จากนี้เราจะทะยอยนำเนื้อหาดังกล่าวมานำเสนอให้มิตรรักแฟนโกลได้ร่วมรับรู้ถึงแนวคิดการจัดการแข่งขันฟุตบอลของชาติเอเชียที่หวังไกลถึงการเป็นแชมป์โลกนี้ ด้วยความหวังว่าอาจส่งมอบแรงบันดาลใจที่เราได้รับมาต่อไปถึงทุกคนบ้าง

มีสองสามอย่างที่อยากจะยกมาเล่าให้ฟังก่อน – เป็นเรื่องเล็กน้อยที่ผู้เขียนรู้สึกว่ายิ่งใหญ่ เพราะเกี่ยวกับเด็ก ๆ ทั้งหมด

หน้าสนามก่อนการแข่งขัน มีบุธจัดกิจกรรมของสปอนเซอร์คล้ายกับที่เราเคยเห็นในไทย แต่สิ่งที่หายไปคือ ‘พริตตี้’ – มีแต่สตาฟฟ์ท่าทางใจดีในชุดทะมัดทะแมง คอยอำนวยความสะดวกแฟน ๆ ที่เข้ามาทำกิจกรรมอย่างเลี้ยงบอลหลบสิ่งกีดขวาง ยิงประตูเข้าช่อง ฯลฯ ซึ่งส่วนมากเป็นเด็ก ๆ แต่เมื่อผู้ใหญ่ลงมาเล่นด้วยก็ไม่เก้อเขิน กลายเป็นกิจกรรมของครอบครัวอย่างแท้จริง

ที่หน้าสนามยังมีคุณลุงใส่สูทท่าทางใจดี มีทีมงานเดินตามสองสามคนพอให้รู้ว่านี่คือ VIP – เขาคือมิตสึรุ มุราอิ ประธานเจลีก ที่เป็นขวัญใจของเด็ก ๆ พอตัว มีทั้งตัวเล็กตัวน้อย ไปจนถึงพอแม่ผู้ปกครองนำลูกหลานมาขอถ่ายรูปด้วย เป็นความใกล้ชิดแบบที่เราไม่ค่อยได้เห็น ไม่ใช่แค่ท่านประธาน แต่วาฮิด ฮาลิลฮ็อดซิช กุนซือทีมชาติก็เป็นขวัญใจเด็ก ๆ เช่นกัน เมื่อถึงช่วงพักครึ่ง เขาจะเดินออกมาจาก VIP Box มาที่ระเบียงเพื่อแจกลายเซ็น ถ่ายรูปคู่กับแฟน ๆ และวาฮิดจะเป็นกันเองกับเด็ก ๆ เป็นพิเศษ อุ้มหนู ๆ ถ่ายรูปแบบไม่ยอมเมื่อย – เราจะเห็นภาพของ ‘ผู้ใหญ่ใจดี’ อย่างนี้อยู่ทั่วไป เด็ก ๆ จะไม่ถูกกันออกไป แต่จะเป็นส่วนหนึ่งเสมอ

และภาพนี้ยิ่งชัดเจนเมื่อมาถึงพิธีมอบเหรียญแชมป์ – จากที่ให้วีไอพีเป็นคนคล้องเหรียญให้นักฟุตบอลอย่างที่เราเคยเห็น ลูวานคัพให้เด็ก ๆ ที่เป็นแฟนคลับสโมสร เข้าคิวมอบเหรียญให้นักฟุตบอลทีละคน รอยยิ้มตื่นเต้นดีใจเมื่อคล้องเหรียญให้นักเตะก่อนจะวิ่งออกไปอย่างลิงโลดบอกเราได้หมด ว่านี่จะเป็นความทรงจำที่ดีของเขาไปอีกหลายปี รวมถึงอาจเป็นแรงบันดาลใจให้หนูน้อยเติบใหญ่เป็นนักฟุตบอลอาชีพ

ลูวาน คัพ นัดชิงชนะเลิศ จบลงแล้ว พวกเราทีมงานนั่งทำงานอยู่ในห้องสื่อมวลชน สนามไซตามะ 2002 รายล้อมไปด้วยเพื่อนร่วมอาชีพที่พูดคนละภาษา มากันคนละประเทศ นอกจากเจ้าถิ่นที่พูดภาษาญี่ปุ่น เรายังได้ยินภาษาอังกฤษจากหลายโต๊ะ ยังมีภาษาที่เราไม่แน่ใจว่าภาษาอะไรจากเพื่อนผมทอง เพื่อนผิวสี ที่ต่างคนต่างง่วนทำงานของตัวเอง

แปลกดีเหมือนกันเมื่อนึกถึงว่า นี่เป็นรายการแข่งขันในประเทศ นับได้ว่าเป็นฟุตบอลถ้วยใบเล็กของญี่ปุ่นแท้ ๆ แล้วสื่อต่างประเทศ(รวมทั้งเรา) กลับเดินทางไกลมานั่งทำข่าวกันอยู่ที่นี่ได้

แล้วก็หวังในใจว่า สักวันฟุตบอลไทยจะมีใคร ๆ ในห้องนี้ไปทำข่าวบ้าง – เอาแบบไม่ต้องจ้างเขามา เหมือนที่เราก็ต้องมาโดยไม่มีใครจ้างนี่ล่ะ